|
جای خالی چشمانت را
نه تصویری در افکارم پر می کند و نه صدایی که در خاطراتم قدم می زند و نه نوشته هایت که گوشم زمزمه شان را عادت دارد... حتی بغض ترکیده ام هم نمی تواند اندازه اش بگیرد ولی شب هم پای خوبی است... برای من... که تنها / به تنهای دست نیافتنی ام که رفته می اندیشد... آره دوستای عزیزم..جای خالی سالار را هیچ چیزی پر نمی کند ولی نوشته های شما که به یادش هستین حداقل منو یکم آروم می کنه و مطمئنم که سالار هم تمامی اینها را متوجه می شه...مطمئنم...دوستای خوبم... سالار از من یه قول خیلی سخت گرفت....که بعد از رفتنش/من وبلاگشو ادامه بدم سالار نمی خواست وبلاگش بعد از رفتنش خاموش بشه... ببخشید...من نمی دونم چی باید بگم یا بنویسم...ولی ماهی یکبار(خودش گفت ) و اگر مطلب لایقی پیدا کردم...حتما بیشتر سعی می کنم وبلاگ رو اپ کنم.... من مطمئنم ...سالار صدای قلب همه ما رو می شنوه....
|+| نوشته شده توسط ویلیام والاس در پنجشنبه شانزدهم شهریور 1385 و ساعت 23:1  |
ترجمه قالب
|
