|
انتظار بیهوده
شش حرف و چهار نقطه !کلمه کوتاهی یه . اما معنیش رو شاید سالها طول بکشه تا بفهمی !
تو این کلمه شش حرفی ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شیر می خواد ! تنهایی ،چشم براه بودن ، غم ، غصه ، نا امیدی ، شکنجه روحی ،افسردگی ، سر خوردگی پشیمونی ، بی خبری ، دلواپسی ! برای هر کدوم از این کلمات چند حرفی که خیلی راحت به زبون می آن و خیلی راحت روی کاغذ نوشته می شن ، باید زجر و سختی رو تحمل کرد تا معانی شون رو فهمید ودرست درکشون کرد ! به روی گونه تابیدی و رفتی مرا با عشق سنجیدی و رفتی تمام هستی ام نیلوفری بود تو هستی مرا چیدی و رفتی کنار انتظارت تا سحر گاه شبی همپای پیچک ها نشستم تو ازراه آمدی با نازوآن وقت تمنای مرا دیدی و رفتی شبی از عشق تو با پونه گفتم دل او هم برای قصه ام سوخت غم انگیز است تو شیدا ییم را به چشم خویش فهمیدی رفتی نسیم از جادههای دور آمد نگاهش کردم و چیزی به من گفت تو هم در انتظار یک بهانه از این رفتار رنجیدی و رفتی تمام قصه هایم مثل باران فضای خاطرم رو شستشو داد و تو به احترام این تلاطم فقط یک لحظه باریدی و رفتی تو را به جان گل سوگند دادم فقط یک شب نیازم را ببینی ولی در پاسخ این خواهش من تو مثل غنچه خندیدی و رفتی غروب کوچه های بی قراری حضور روشنی را از تو می خواست تو یک آن آمدی این روشنی را بروی کوچه پاشیدی و رفتی جنون در امتداد کوچه عشق مرا تا آسمانها با خودش برد و تو در آخرین بن بست این راه مرا دیوانه نامیدی و رفتی شبی گفتی نداری دوست من را نمی دانی من آن شب چه کردم خوشا بر حال آن چشمی که آن را به زیبایی پسندیدی و رفتی کنا دیدگانت چشمه ای بود و من در پای چشمه تشنه ماندم تو بی آنکه بپرسی این عطش چیست ز آب چشمه نوشیدی و رفتی پریشان کردی و شیدا نمودی تمام جادههای شعر من را رها کردی شکستی خرد گشتم تو پایان مرا دیدی و رفتی
|+| نوشته شده توسط ویلیام والاس در یکشنبه چهاردهم خرداد 1385 و ساعت 12:51  بین آدمها....
چقدر فاصله اینجاست بین آدمها
چقدر عاطفه تنهاست بین آدمها کسی به خاطر پروانه ها نمی میرد تب غرور چه بالاست بین آدمها و از صدای شکستن کسی نمی شکند چقدر سردی و غوغاست بین آدمها زمهربانی دلها دگر سراغی نیست چقدر قحطی رویاست بین آدمها کسی به نیت دلها دعا نمی خواند غروب زمزمه پیداست بین آدمها مگر که کلبه دلها چقدر جا دارد ؟ چقدر راز معماست بین آدمها چه ماجرای عجیبی است این تپیدن دل و اهل عشق چه رسواست بین آدمها چه می شود همه از جنس آسمان باشیم ؟ طلوع عشق چه زیباست بین آدمها میان این همه گلهای ساکن اینجا چقدر پونه شکیباست بین آدمها تمام پنجره ها بی قرار بارانند چقدر چقدر خشکی و صحراست بین آدمها و کاش صبح ببینم مثل قدیمها نیاز و مهر و تمناست بین آدمها بهار کردن دلها چه کار دشواریست و عمر شوق ، چه کوتاست بین آدمها میان تک تک لبخندها غمی سرخ است و غم به وسعت یلداست بین آدمها به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو دلت به وسعت دریاست بین آدمها
|+| نوشته شده توسط ویلیام والاس در شنبه ششم خرداد 1385 و ساعت 14:15 |
ترجمه قالب
|
